пред лицето на другиот.

Песна бр. 20

Знаеш дека
не можеш да се откажеш
од твојоата сенка
што те залепува за земја
кога сакаш слобода како на ветрец.

Твоето срцебиење
ја оживува твојата сенка
секојпат кога ќе те покрие светлина.

Знаеш дека
не можеш да се ослободиш
од твоето срцебиење
дури и ако тоа е слобода
дури и ако тоа значи да останеш без својата сенка.

Advertisements

Песна бр. 19

Кога ќе легнам сред соба
распнат
можам да бројам ѕвезди.

Твоето постоење – како дишење,
вдиши -живот
Издиши- смрт.

И бројам онолку ѕвезди
колку што имам сеќавања за тебе.
Некои паѓаат спекталуларно
некои умираат во тресок и сјај…

како сеќавањата на тебе.

Песна бр. 18

Твојот молк тежи

како сува змијова кожа фрлена на патот.

Тука си, вребаш како страв низ цветовите

Кои не смеат да бидат поминисани ни набрани

додека не го покажеш своето лице.

Твојот молк ежи

Како крцкање со заби,

Тука си, преку улица,

Тука си, скриена како цвет

Меѓу купишта змијови кожи

Кои не даваат да бидеш помирисана

Додека не го покажеш твоето лице

тешко како молк.

Песна бр. 17

Илјада денови над хоризонтот

те повиваат како отворена рана.

Боли кога зараснуваш

кога тонеш во заборав

кога се свиваш како лузна

Боли кога се трудам да те искорнам

да те скријам од светот

да не види како блескаш

во пелерија од мојата крв.

Илјада денови над хоризонтот

те повиваат како отворена рана.

Како небо отворено навнатре кон вселената

како лек против безгрижност

како клуч кој ми пробива в коски

за да ми отклучи илјада болни денови

да ги повиеш како отворена рана.

Песна бр. 16

Пречекај ме во прегратка како онаа на брегот со бранот која се губи и впива во порите на песокта.

Твоето отсуство е мојата нова празнина која танцува со тропотни чекри на танго без музика во четирите ѕида на моето тело.

Како птица без нозе која неуморно лета низ мојот свет слетај врз моето рамо јас да ти бидам нозе ти да си ми крилја еден на друг крошна и глас на славеј.

Пречекај ме во прегратка како онаа на планинскиот врв и хоризонтот поцрвенет од страста која ја покрива ноќ и се губи во порите на ѕвездите.

Песна бр. 15

loveincense1

Врз твојот лик ќе го распнам мојот караван од желби
и ќе го наречам лицето на земјата!

Ти да се отвораш со плодови за мојата глад
додека спијам
јас да ти принесувам жртва од мојата кожа
додека трепериш како жито на жетва

Врз твојот лик ќе го распнам мојот поглед на уморен ловец
и ќе го наречам пладневно небо!

Твојот поглед да простира сенка врз моите чекори
додека газам до тебе
мојата уста да распука како згрудена земја
осудена на жед без дожд

Врз твојот лик ќе го спрострам моето тело
и ќе го наречам ѕвездено небо!

Твојот допир да се гледа оддалеку
како ѕвезда паѓалка
моите пори да се отвараат врз твоите пори
и заедно да издишат мирис на илјада полски цветови

Врз твојот лик ќе го распнам мојот караван од желби
и ќе го наречеме лицето на земјата!

 

 

Песна бр 14

14089614_1184318918255319_468652780_n

Сам како камилар среде дини,
низ самотна ноќ ко низ бесполодно шипје се растргнувам.

Сам се прогонувам,

сам се помилувам, се измачувам и сам се обновувам.

Ко јолук низ кој тропаат капки дождовна вода во глуво доба,

сам си ветувам живот,

не сега,

ни скоро,

кога ќе дојде време,

кога ќе ги соберам во едното око сите горки капки на самотната знаја.

Сам е мојот глас меѓу ѕидовите на моето грло, и погледот како сама ѕвезда паѓалка

се гаси и брза да блесне
долно и силно

во сон
соблазен и сам.

Облак од ознаки