Ако и во сон ве прогонуваат сликите од јавните повици и билборди да се обнови манастирот со народни донации, не се тревожете тоа е само полу-магиски пристап да одделите од вашето чекмеџе за да им обезбедите позлатен, или во најмала рака сребрен есцајг за ручање на скромното братство од Манастирот.
Да речеме, да се прибават нови сервиси за чај по можност од фин кинески порцелан, или пак резерви на екстравагантен коњак, и прелестно вино за господата властодршци и донатори кои во иднина ќе наминат да ја погледаат раната која ја залечиле со милионски пеницилин… а и за игуменот да има да се теши кога ќе му падне тешко при сеќавањето како проживеал неколку месеци во малку пореални монашки услови, но сепак гледан како бубреже во лој од своите мецени и следбеници.

Нели е срамота при толкави финансиски инекции од владата, синодот на тажната мпц да чека откровение за да интервенира во манастирот… нели е погано да изнудуваат на сентиш пари од верните, кога ни надлежните им фарисеи не фрлат 5 денари за својата авлија.
Големиот ефендија со белата пана одважно како алфа паун, сличен на оние во неговиот најлуксузен хотел (иако во основа манастир) Св. Наум, одважно во манирот на милосрден џелат со насмевка потенцира колку уствари го заболе пастирската патерица за Бигорски.

И сосема за крај на овие редови.. сакам да им се обратам на Партениј игуменот бигорски, ако воопшто сака да сврти малку внимание од своето спонзорско созерцание, кон овие редови… Свртете ги малку молитвите кон Седржителот наместо кон властодржецот, скршете го бигорот на колективниот ваш дремлив раскол, и ке ве покрие спокојот на обновениот манастир и многу побрзо од што ќе бидете свесни за тоа.

А додека да се решите на тој чекор.. барем престанете да глумите кутри поп-арт икони, прекинете да се себесожалувате и да се прогласувате за немоќни и бедни затоа што ви требаат 5.5 милиони евра, запрете со јавно прпелкање во носталгијата по вашиот пеплосан комфорт, по билборди и рекламни спотови, .. пресметајте колку тоа кошта нивното емитување и можеби ќе ви навтаса за еден чардак на припек.

Сосема е јасно дека никој во државава, па и надвор од неа, не остана рамнодушен на пожарот во Бигорскиот манастир. Навистина голема штета и катастрофа.

Но вториот дел од приказната е дека навистина можеби треба да ни биде повеќе жал за катастрофалната состојба во која се наоѓаат бигорските монаси, но не мислам на материјалната состојба, да не се лажеме тие никогаш не биле, и нема да бидат сиромашни, туку мислам на духовната беда која нема да им покријат огромните суми на пари, и секојдневните вести за нив во екслузив… Ламбе ова, Миле она, премиерот оноа, мислам може слободно да ги прогласиме, за најголеми естрадни ѕвезди во државава, кој најмногу заработуваат, само со кукање и рекламирање.

Да се запрашаме само колку манастири иако не изгорени се во пострашна материјална состојба од нив во државава, но дали тука само доаѓаме до една можеби сурова вистина дека монасите од бигорски се најдоа како риби на суво без материјалната добробит, која ја уживаа, и сигурен сум дека пак ќе ја уживаат повеќе од било кој други калуѓери кој стапиле во монаштво во македонија.

Сигурен сум дека пак ќе можат задоволни да ги раскажуваат приказните, оваа врата чини 2000 евра, масава 5000 евра, лустеров 10000евра, како примери за успешноста во монашкиот живот(да не кажам бизнис),а истовремено пак ќе останат примерите на безброј семејства, кој живеат во кочини, кој држвата во нивните маки ќе ги помогне со 200 евра неповратна помош…. Кое лицемерие сите се чукаме во гради со некој историски вредности, а во исто време ги убиваме основните човечки вредности кај луѓето.

Па да ви кажам и пред Бога вредноста на намачените луѓе кои умираат во беда е поголема од вратите во древниот Бигорски. Нека покажат малку вера дека самиот Светител ќе помогне за изградбата, а не како риби на суво да очекуваат само милост од земните владетели, на кои вешто им се додворуваат. Нека се покажат вести од другите манастири во каква состојба се дека се се распаѓа…

Меѓутоа тука ќе дојдеме до клучен момент, дека наоѓајќи се вон вселенската Црква, спас може да се бара само од земните владетели… И бедата за жал се уште ќе им остане, покрај сите пари… Се додека не почнат да се бават со вистинските вредности, да го љубат Бога, и ближниот како себе си…

Проектот за плоштадот беше презентиран во големата сала на општинското собрание каде што се одржа јавна расправа. Носителот на проектот, инженер Ванчо Колевски, потенцира дека на новиот плоштад ќе се изгради фонтана на Дионис, фонтани на црвено и вело вино, обеликс висок 12 метри кој на дното ќе има буре, а на врвот гроздови. На овој начин ќе се претстават симболите на Кавадарци. Се предвидува и амфитеатар каде што ќе се одржуваат настани од областа на културата.

Што е наредно.. ќе се купуваат лавови од Африка, ќе се организираат оргии во тие фонтани на бело и црвено вино… ќе се принесуваат жртви на денот на демонот Дионис?
Па што бидна со ревнувносните восклици на „православните“ македонци кои дури и се тепаа на плоштадот во Скопје со своите неистомисленици… што е со сите така наречени бранители на македонската православна црква (-оа) кои урликаа против  Јован (Вранишковски)?
Најпосле што е со загрижените за своите паства владици , долгобради мастодонти и нивни помлади масажери (викари), вака ли се грижат за верата своја насушна, вака ли го пазат ликот и делото на ( секогаш од нив спомнуваните) Св.Св. Кирил и Методиј, Св.Наум, Св.Климент, Св.Горазд, Св.Ангелариј…

Што ли имаат во ушите и телесни и духовни во моментите на очигледна паганизација на „светата библиска земја“?!? Или последните кеш-продукции ги оглувеа и оглупеа во виорот на фантазијата што ќе прават со парите на Мајкл Тема, со преостанатото од Изгрев, со донациите за Бигорски..
Каде се сега гласноговорниците и бранителите од барикадите на православниот македонски идентитет?… се потона во портокалов галовен сон.
Се замина низводно на здравиот разум и елементарната логика.
Се исплука в лице целокупната христијанска традиција, не само што се исплука, фиран се направи, мас и маскара… тешко нас и на оваа земја со вакви генијални умови и продуцираните им гротескно стерилни идеи.

За жал текстот во Глобус од Атанас Вангели, човек кој досега може да се каже најмногу ја разобличи “невината црква во која нема простор за никакви грешки и гревови“, остана без доволен одек во јавноста. Па дури и емисијата каде што гостин беше Петар епископот преспанско-пелагониски, каде што можевме да видиме како еден човек грчевито се бори со себе си пред целата јавност, од една страна да се покаже како крајно смирен, а од друга страна на секое прашање насочено против Стефана со маки се трудеше да го воздржи гневот кој го има против него… Ете тука се виде лицемерието на мпц.

Нема братство а ни единство во нивните редови, иако се комунистичка творба, заборавиле на главните пароли од тоа минато, но незаминато време за нив.
За жал реалноста е доста сурова, можеме да видиме владици чие ниво на однесување е кочијашко, и се гледа дека се доста неуки да се справат со предизвиците на новото време, и да одговорат на младите луѓе, и да си го најдат местото во новото плуралистичко општество, т.е на ниво на невладина организација, и да се научат да водат дијалог со светот со аргументи , а не со евтин национализам и некој суеверни традиционални адети коишто немаат некоја длабока поврзаност со верата и религиозноста.

За жал имавме пример пред некое време кога во една дебатна емисија, еден младич изгледаше стопати по религиозен од еден од нивните
млади епископи, и настапи со силни аргументи на кој епископот со ним добро познат удбашки метод, почна да го прашува дали е крстен и каде работи, некако како одоколу да си ја покаже власта која му ја има дарувано удба, и да му каже – пази како збориш те имаме на око.

Помина времето на старите, ама и на младите изгледа во мпц, нивната борба е залудна, како деца на комунизмот, (и старите и младите) ја изгубија битката со времето, пркосат некако како и сите наши современи социјалисти, ама залудно, одбројано е нивното невреме.

Потребни се реформи и промени, не маски и намештаљки, наместо Стефан да не краде Петар, Наум, или Климент, кој би саделе и тикви, дури и со “оној“, само за да дојдат на неговото место, туку треба нешто коренито.

Да почнат да веруваат во Бога, и да се плашат од него, на пример за почеток. Да престанат со мотото: „абе пробаа другиве епископи пред нас и не ги казни Господ, можеме и ние… “(да крадеме, лажеме, мамиме, и се друго). Нивното време секако е поминато, останува јавноста по трезвено да реагира на реалните факти околу нас….

И за крај да завршам со почетокот, телото им е државата, а за жал се гледа дека кај нив не е случај како на другите православни Цркви, Христос не им е главата, останува сурово и жално да заклучиме, дека покрај тело, ним државата им е и глава….

напишано од К.

Ништо не менуваме! Не менуваме ни чорапи, ни господари, ни мислење или ги менуваме задоцнето, кога веќе ништо не вреди. Се родивме бескрајно лојални, а тоа е она што не’ убива! Бесплатни војници, херои само за други, дрдорливи мајмуни, мачни гримаси, ние сме поданици на Кралот на Бедата! Тоа не е живот! Л.Ф. Селин

Од памтивека на овие простори одлично котираат гребатрори и лижачи.
Во нашата историја постоеле периоди кога сме биле под многу власти, препуштени само на себе без никаква власт да одлучуваме сами за себе, периоди кога интерлегенцијата и дисидентите биле протериувани  во странство или пржени на голи оток. Но никогаш во својата историја на самопознанието нашиов град не бил лишен од „благодетите“ на доминантниот биолошки вид на лижачи .
Како и во се друго и во лижачкиот сталеж постојат многубројни категории во широка лепеза на приучени лижачи почетници, полуписмени ликови, што спремно ја изразуваат својата почит на секој реонски полицаец, на секој шалтерски работник или претседател на месна заедница.

Преку  средната класа на лижачи на општински и регионални размери, па се до оние професионални лижачи – креатори на нашата прилепска историја.
Првите тоа го прават сирово, сељачки и грубо, а другите со барокна елеганција, и помпезен стил, кои оближените ги остава во екстаза.
Секако не треба да се испушти од ум суперлативот на врховниот лик и неговата лична гарда на лижачи.
Местото  во пантеонот на домашната историја најмногу зависи од квалитетот и ангажманот на локалните лижачи: едни на пример на своите шефови ревносно им посветуваат пофалби и промоции, други покорно им спремаат дарови, подароци, и разни понади како бонус оближување, гарантирајќи им го нивното име во историјата на нашиот град. Додека пак има и безобзирни кои ќе си го одлижат своето и ќе ги остават своите магови на забот на времето, беспомошно заборавени низ ветровите на секојдневието.

На кого ако не на лижачите можеме да им заблагодариме за таа незавидна мизерија во раскош во која како на писта се фрцка пред големата јавност нашиот Прилеп.
Нивното ништество – лижачите, без никаков страв од погибел, се впуштаат во бескомпромисна портага по податоци, и фотографии од „малоумните“,  да би компромитирајќи добијат  нова шанса да го покажат капацитетот на нивниот јазик.
Благодарение на нив ние сме „просветлувани“ со фактот дека секој нареден нивни шеф е најпаметен, најубав,најмодерен, најелоквентен шеф на светот до тополчани и обратно.
А дека е тешка судбината лижачка – тешка е. Стално мораш да имаш доволно количество на излачена плунка за влажна уста и мек јазик. Таман ќе се навикнеш на капуќино и кроасани..кога еве ти нов шеф со нови манири.
Додатно е комплицирано кога обожувањето на новиот шеф подразбира плукање по предходниот и неговата гарда на лижачи, доскорешни колеги.
Во прелазниот период меѓу два шефа, архилижачот мора да покаже капацитет да се лижи кај двајцата шефови кои во даден миг во реално време, ги вкрстуваат траекториите и потоа се раздвојуваат. Во тој минлив период додека едниот н се вкопал во позицијата, а другиот не се извлекол од  кожурецот на фотељата лидерот мора да покаже и кондиција во лижењето затоа што може шефовите да се на дијаметрални позиции.

Всушност современиот прилепски лижач  мора и те како да пази на своето реноме.Тоа зачи дека не смеат да си дозволат глувчешки грешки како оие од 90-тите, да се членови на две,три или не дај боже четири партии одеднаш . Тие премини мора да се прават со голема доза на впечатливост и со неколку месеци пауза од излез до влез од стара во нова партија, инсистирајќи притоа на сопствениот „професионализам“.
Во постојана еротска интеракција помеѓу лижачите и обожуваната фотеља изобразена во ликот на шефот циркулираат пари, влијание, франшизи, камати, акции, рекет, што на целата игра и дава дополнителна доза на озбилност.
Е па сега вие размислете добро и кажете ми дали грешам.
Радо би го чул вашето мислење…ако го имате, драги мои „мали“ луѓе.

Пролетта во мојот град освен пресно перени танги, црни наочари, и розе кармини не носи многу среќа за повеќето.
Градот повторно пролетно ќе биде преплавен со лесни и тешки дроги на локални пит-були на кои и униформите не смеат да им погледнат мрко и напреку.
Бучни подивени скутери, окупаторски  настроени летни бавчи кои за грош ја лапат како локум секоја плочка од шеталиштата.
Оваа пролет останува реална придобивка само за сиромашните семејства кои ќе се растеретат од трошоци за огрев, прокиснати чевли и излитени јакни.
Повторно како по навика бедата во градот ќе ја ставиме на  задниот лист на тетратката зашто нее  убава  за око на корицата.

Ќе стрепиме над  проблемот со дрогата кога ќе ни оверира уште некое дете,ќе поплачеме некој ден и пак „јово на ново“.

И оваа пролет како пеперутка од кожурец градов ќе ни се претвори во Фејсбук, имаме партиски аватари, иамме групи и активности, имаме омилени и номилени коментари за статуси, активноти и врски, имаме групи и фан клубови еден куп, имаме најави за настани, имаме спамови и трачеви еден куп секој ден, имаме популарни профили, имаме непопуларни профили, НЕМАМЕ град!!

Овде бачко секој кој е пишман што се родил, со политиката кокетира, мастурбира, пенетрира, ејакулира… во политиката еректира и обратното….

Тука се и интелектуалци, и музичари, и гулабари, и селски коцкари, и незаситени амбиции, и заситени фрустрации…

И сите тие лица шо поминуваат и заминуваат низ земјава додека смислуваат секој свое објаснување и варијации на тема бољи живот…едноставно сите заборавиле да живеат…па тоа не е целокупноста на сите наши дејанија додека си играме брканица со подобрите од нас…напротив тоа е сета онаа неподнослива леснотија на живеењето која туку-така поминува покрај нас одмерувајќи ја со бледи погледи… И како што жена глуми оргазам…така ние сите заедно како во групен портрет, успешно си го одглумуваме нашиот живот…

И зошто е сиот овој џез околу политиката, во нашите глави, сите медиуми, и редиците домови на асфалтот? И онака сме граѓани на светот – другото прилично ќе потрае.

Дотогаш сепак на нас останува да решиме што ќе правиме со курвата?… дали ќе разговараме со неа цела вечер – или пак сето друго останато…