Стрес и Агонија

 

 

 

  

Денешната технократска цивилизација која на човекот му пружа големо олеснувањеи удобности истовремено во него остава огромна духовна празнина.Од таа празнина никнуваат стресот и агонијата кои претставуваат посебна одлика на современата култура. Таквата појава не е чудна, но потполно природна затоа што денешната култура не тргна од правиот став за внатрешниот свет на човекот, туку се појавиле како резултат на нешто што многу потсеќа на хула, пркос изразен против Бог.Технологијата му пружа на човекот  огромна можност  за задоволување на своите потреби, и за што поудобен живот, за што е можно  помалку тешкотии.Но, наспроти сето тоа нити човековите проблеми се редуцирани, нити пак животот му добил на леснотија. Односно во стварноста доаѓа до преместување на проблемот и преиначување на потребите.Така човековата духовна празнина останува незадоволена, додека стресот и агонијата се зголемуваат онолку колку што човекот константира дека неговите големи технички достигнувања и освојувања без преседан не можат да ги решат неговите етички проблеми.Кога човекот ја ограничува смислата на својот живот само во оквирот на светот и нештата кои постојат во светот, природно е да не може да пронајде никаква конечна смисла и причина за својот шивот. Животот неминовно води во смрт, а смртта е таа која претставува стална закана и последна фаза на човековиот живот. Ова значи дека смислата на животот нераскинливо се врзува за смислата на смртта. Ако ова не се прифати тогаш животот суштински губи било каква смисла и се претвора во бродолом.Човековиот живот не може да се поистовети со неговата биографија. Тој се простира и надвор од неа. Не е точно дека човек кој старее само троши, туку тој исто така и созрева во една друга димензија, секако доколку тоа го сака и се труди. Во оваа димензија се открива „животот во Радоста“. 

Каде Македонија таму и глупоста

Новата влада не изостави да донесе и нови бисери по кои ќе биде препознатлива во мандатот што и претстои.

Кој дел и да се земе како почетен нема да е отпозади.

Формирањето на влада со повеќе од пола дијаспористи и странски бизнисмени само би ја потврдило македонската оскудност со кадри и покрај сите оние академски граѓани кои со својот просек се гордост на своите факултети, кои живеат овде во оваа внимателно рафинирана црна хроника и политички филтрирана претстава, имајќи храброст и доблест да го споделат тој крст со средината од која се издигнале, наместо да ја спукаат во туѓина и да накрцаат еден тон пари па откако ќе ги разбуди повикот на партијата да почнат со измислувањето топла вода.

Каде се сега сите тие дипломирани па и магистрирани дотолку повеќе докторирани економисти и правници, просветни работници и социјални работници, агрономи инженери и се редум….се работи ли за нивната способност или просто не се „луѓе од доверба„ (читај партија), или немаат доволно стаж во дијаспората?! 

Новиот премиер не додржа да не дотрча кај дедо Стево да си ја задоволи гладта на суеверието и немањето самодоверба да го надополни со метафизичка магла, притоа подавајќи ја својата индулгенција во која како демек е на митинг се расфрла со ветување за некакви екуменски средби низ земјава.

Или болеста за ветување до толку му го спржила мозокот од огнената изборна кампања, или претендира (после премиерството) за некоја духовна титула.Изјавата дека ке и помогнел на МПЦ во искушенијата што ги има и што ќе ги има (а колку само МПЦ му помогнала околу изборите) не само што оди во прилог на предмалку само што напишаното ами загрозува и еден битен сегмент од европската секуларна Македонија.

Секуларната Македонија со ваквите изјави и настапи на премиерот сериозно паѓа во вода.

На понатамошниот дел од текстов оставам три точки од проста убеденост дека на толку ветувачка бисераана допрва и претстои бисерна кариера….