Осаменост и Маргинализација

Осаменоста е најнепријатна кога ја зaсилува маргинализацијата на човекот на личен ( отуѓување од себе си) план, и на планот на заедничарењето. Падот на современиот човек направи рaсцеп, со кој ги изнесе на површина проблемите на поделеноста и осаменоста со тaквa острина и трагичност, со каква се карктеризира целата човечка историја.

Како и секоја болка, така и болката од осаменоста, може духовно да помогне, и да претставува почеток, на нов творечки тек. Незадоволството од осаменоста, како производ на состојба која не одговара на друштвената природа на човекот, може да го поттикне да размисли за себе и својот однос со другите. Општествениот живот неизбежно пласира искушенија кои влијаат на човекот и неговиот однос со секој еден околу него.

Во таа смисла самотијата се интензивира, на сокривањето од другите се гледа благонаклоно, додека се множат личните и општествени фрустрации и болни ситуации. Но кога човек сам на некое време ќе се повлече од своето окружување кога ќе се сосредоточи на себе, тогаш полесно може да се справи со тaквите ситуации и со самиот себе.

Човековото враќање на себе си ја спасува човековата личност и човековата заедница. Спротивно на ова човековото доброволно препуштање на околината го брише уникатот на неговата личност и доведува до колектвизација. Ваквата состојба повторно се интензивира во современото општество, кое го притиска човекот во колективизам, и го претвора во бројки.

Секојдневно уморениот човек во агонијата од својата нерешена егзистенција, го има тоа чувство на осаменост и маргинализација. Безброј анонимуси по велеградите по целиот свет, секојдневно го преживуваат искуството на најстрашната осаменост живеејќи среде општа бука и врева. Бегалците од војните, се дават по колективните центри, презрени од варврскат маргинлизација. Економијата, модата, потрошувачкиот менталитет, го претвораат човекот во анонимна маса, ја затвораат личноста во статистички бројки, и ја преплавуваат со убедувања и уверувања за соопствената самодоволност.

Осаменоста и маргиналинализацијата, рамнодушноста и презирот, карактеризираат детали од човечкиот живот, за на крајот да постанат трајни човекови проблеми.

Само со односот „ЈАС во ТИ„ и таквиот пристап, во човекот изчезнуваат сaмотијата и неговата маргинализацијa, затоа што така единствено се прицелуваат разделбите, и се оприснува дијалогот. „ЈАС„ го наоѓа своето „ЈАС„ во „ТИ„ и на тој начин ја надминува самотијата и законите на идентификација и противречност.

И во тоа се состои чудото на личносното обновување, несватливо за оние кои игнорираaт се околу себе, и се во себе.