(писмо )
Многупати почнував да ви пишувам, и исто толку пати престанував со тоа пишување. Необично посакувам да бидам со Вас во општење но не Ви пишував ( дури и сега не го пишував она што го сакав ) бидејќи со мојот живот има завладеано некаква неизглаголивост, и тоа до таа мера што дури ни за себе самиот не наоѓам зборови, за во нив да го сместам внатрешното мое битие.Само едно ми е јасно: насекаде некакви темни ѕидови , удрти ако сакаш и со глава во нив, повторно ни дупче не ќе се отвори.Од науката и философијата и на нив сличните нешта, веќе одамна дигнав раце, и престанав да мислам дека тие се „се„ . И токму тогаш почнав да се наѕирам себе си, почнав да сваќам дека смислата и целта на нашиот подвиг и труд е – општењето со личноста : не во „ дејателната љубов „ и не во „ служењето на ближните „ ( ни на тоа не сум гледал и не гледам како на „се„ ) туку на допирот на „ голата душа со гола душа „ . Ако постои нешто попозитивно, можноста човекот да постигне нешто позитивно, – тогаш тоа може да се случи само во таквииот допир и низ такво соединување, во кое барем два човека би се сфатиле еден со друг засекогаш и до крај.Само во таквииот допир тие можат да се откријат еден со друг како бескрајност.Сфатив дека таквото единство е – темел на се и дека тоа е постулат на целиот живот.Меѓутоа дали тоа е остварливо? За мене тоа е судбоносно прашање.И иако во извесни мигови тоа единство безповратно исчезнува, во други пак тоа е на лик на потполна стварност, оставајќи зад себе граници и провалии меѓу личностите.Тогаш изгледа дека сите напори тие да се премостат останува тажна и бесмислена човечка мака….На човекот не му е потребен пријател, па макар тој да бил и гениј, кој грижливо се труди околу умните, префинетите и суптилните односи; него му е потребен единствено Другар, и топол целосен човечки однос; такви односи кои се даваат себе си а не своето, и ме земаат мене а не моето.Дали е тоа возможно? Ако не е тогаш целиот живот се одвива под безизлезен мрачен покров, бидејќи без тоа постанува невозможно и какво било творештво и дејателност.Бидејќи делата сами за себе неосветени со лични односи ми изгледаат премногу непотребни, сите дела за мене имаат само символично дејство и вредност, т.е. воколку тие го изразуваат и му служат на личното општење, на внатрешното единство.Можеби од философски и книжевен аспект, во овој момент, јас зборувам премногу наивно и површински, но кога животот исчезнува на човекот не му е до длабочини. И кога не се бави со ништо освен со она што е насушна потреба…Јас не сакам длабочини, и не ми треба ни книжевност, не ми требаат ни дела ни творештво, иако можеби би можел да дадам нешто генијално.Апсолутната вредсност,- познанието на Бога, не зависи од нас самите.Тоа се среќава низ огледалото во загатка, во немирниот вртлог на поетските и филосовските символи.Нам ни требаат не – срамежливи насмевки на мудроста, туку СЕ ИЛИ НИШТО!Да го допреме бога со рака – ако е тоа можно, мислам дека е остварливо само преку душата на другиот, на Другарот; со тоа се се исполнува со сознанието на стабилност, се фаќаме за раката и за „мишката на Силниот„… Сето останато ќе биде благословено, свето, добро…но не сега , туку тогаш…
Recent Comments