Печи гуска на сламка и јади сув леб

Тоа е една поговорка која како порака  им се наметнува на граѓаните деновиве преку крваво небулозни трврдења. Фрустрацијата не дозволув жанровски  заобиколувања како вовед во нив.

Просечна плата на македонецот изнесувала 332 евра?!?! МОЛАМ!! … за кого важи тоа тврдење? … за оние кои реално треба да се просветлат од тој факт кои ете така неинформирано се мачеле а всушност им био ептел лепо и розово па дури и се подмирено… или за оние кои фаќале врски за прелазна по математика во второ одделение а сега ги прават овие статистики????….  Немојте да давате толку високи плати аман, нема да знаат луѓено шо да им прават на парите ќе почнат гаќи да си шијат од банкнотите….
Тоа е баш тоа печи гуска на сламка -јади сув леб… воопшто не е битна реалноста ако ти се погоди фантазијата, шо ќе ти да се соочувашш со беда сиромаштија, кризи, протести, декаденција кога можеш мирно да си се покриеш до над глава  и да си сонуваш де тука ма нема кој не зема плата од 332 евра!!! …се е средено, се е подмирено, дури и дедо мраз нема да ни треба оти сите желби ќе си ги купиме и тоа само од плата!

О(!) не – ПИСМЕНЕХ; или трагедија во три дејствија

Зошто сметам дека начинот на кој ги почитуваме сесловенските свети браќа просветители Св.Св. Кирил и Методиј е своевидна жанрвска трагедија и повеќе сквернавење отколку величање.
Прво дејствие: Понесени од модерниот тренд на македонската историја се да се поврзува  и извлекува од антиката, поточно од времето на Александар Македонски, како бисер пред свиња го истркалавме и најсветото што воопшто дишело на овие простори, просветителите на сето словенство, творителите на словенското писмо и азбука, култивирачите на новиот европски народ, и подвижни храмови на православието. Многу често, во последно време наидувам на „научни“ тврдења ако тоа Свети Константин филосов не ја создал словенската абука но всушност ја препишал од останати делови од старомакедонското писмо (!!! кое е тоа грдно ти писмо),и ако е така зошто воопшто им се пее во химната„ни створивте сесловенско писмо“(која денес примарно се испева на Универзитетот Св.Кирил и Методиј), и зошто сеуште ги изучуваме нивните житија изведени од спомениците на житејната литература, зошто сеуште се учи за Ченоризац Храбар и „О Писменех“?!?!… прва хула на светите кои дури и ги земаме за патрон на првиот македонски државен универзитет, како покровители на високото знаење, на големите уки. Потоа како тие иако биле византијци, всушност биле македонци оти имале нешто(најверојатно некоја трета тетка) од македонија!!! Што е сето тоа битно од каде уствари биле…па во нивниот случај е како да кажеш „ е-еве баш овај славеј ако лета низ цело небо ама уствари тој пролета овде во овие 2 квадрати небо“ . Нивните животи и дело ги учат и ги слават (ама навистина ги слават)  и Срби, и Бугари, и Руси и православни во Америка, и православни алеути, и православни во африка…буквално насекаде низ светот… балакнската приакзна на сите и е добро позната па ќе ја потенцирам она другата лгика… За русите тие се сесловенски просветители, исто и за чесите,словаците, пољаците, украинците… што се однесува пак до останатиот православен свет, за нив ама не само намалку важно, туку едноставно не постои димензијата на приемање на Св.Св. Кирил и Методиј како македонци, бугари или било какви во контекст на националност, поготово не во предност ан она што биле „светлост среде мрак“(како се вели во нивната химна која денес се пее на сите приредби и академии низ сите образовни установи низ земјава). За нив (според тоа што им го читаат во житијата)тие се неразбирлива(од денешен аспект) светлост на неграмотните тогашни племиња и народи, несоборливи борци за автентичноста на православието, и сила на мудрост повикувана во немоќ и во најголемите теолошки и философски расправии.
Второ дејствие: Кога на свечената акдемија ги слушав говорите на дотичните, ме стресе одвратноста на впечатокот што се шири непрестајно од третманот за нашите описменувачи од страна на „интелектуаната и полиичка елита“, така што кога зборуваат за нив, зборуваат како за некои двајца кои ете се родиле на овие простори онаму некаде близу Богданци од мајка Марија и Татко Лав, и собрале другарчиња и во слободно време толку се начитале што направиле толку интересно дело што тоа ете со време се проширило до овие мерки да сега ние мезиме и пиеме на овој коктел по повод нивниот спомен. Дотолку повеќе обидот да се поврзат со Александрета на коњот Македонски како резултат на политички улижавки, и умилкувања од најподмачкан род и вид…
тоа само додава на перверзност во „интелектуалното чествување“ на овие Светињи за кои не постоела земја на оваа земја нит цар во постоечките царства.Дотолку е понеписмено нивното територијализирање, нивната сосила припишана припадност кон одреден (денешен) етникум, кога многу јасно се наведува воделото О Писменех кога тие живееле:„ И ако ги запрашате во кое време тоа го знаат, и ќе речат – за времето на грчкиот цар Михаил, и на бугарскиот кнез Борис, и на моравскиот кнез Растица, и на блатенскиот кнез Коцел во 6363 од создавањето на светот“(Средновековен зброплет, CIPКаталогизација и публикација НУБ Св. Климент Охридски-Скопје, избор,  предговор белешка и редакција Вера Стојчевска – Антиќ).
Каде живи леб овде гледате или читате Македонски, Македонија, Македонско….. Колку е тоа ирелевантно во сите нивни полемики, беседи, борбата против богомилстовото, похвалните слова и борбата против тријазичноста?!?… што всушност (сакаме да) лествуваме ние?… историски личности кои ни одговараат нам?! секојпат одново флексибилни и растегливи на актуелната политика на власт?!… или микови кои ја изобразуваат нашата завистност од националистички мастурбации од највулгарен вид, чија реална личност ама навистина многу малку ни важи…

Дејствие трето: првата глава на земјата на аудиенција кај папата во Рим… која е поентата и целта никако не мие  јасно… па поготово на денот на сеправославните столбови на верата…. та нели беше православен, постеше пред избори, замина на кафе кај Стефан…. и сега одма во духот на унијатството рипна кај папата в скут да му баци раче… барем да не известеа дека сето тоа поминало во духот на славјето на светите браќа кои (нажалост) пребиваат во инославна земја при инославен поглавар. Но не…. за да е трагенијата уште поголема учениот наш му држел предавање (според Нова Македонија) од (кроена) историја на папата како тоа Св. Апостол Павле поминал низ Паљурци (?!?!?!) и згора на тоа не промаши прилика да се истакне со срамот на унијатските афинитети на Гоце Делчев а за кој бенефит од папата исто така не ми е јасно….Ваша кутрост, председателе на Р. Македонија…кој фактор   воопшто Гоцета на денот на славата на Св.Св.Кирил и Методиј???…. кој фактор е Паљурци (кај на мајка му е сега па тоа паљурци на оваа карта) во животот на Св. Апостол Павле…или жонглирањето со минорни и смешни податоци од (спорна) историја сепак е интересно за вашите очи, но реално и сепак жалосно смешно во очите на сета светска јавност која ги прати вашите агенди и постапки (ако воопшто после ова остане таква). зар не ви се доволни постоењето на Просветителите за да смислите повод за приличен разговор со ликот на папата?!? … или нема како да ги искомпромитирате и нив дека биле на чај во Паљурци!!!!…
Игнорирањето на постулатите, на личностите на Св.Св. Кирил и Методиј, товрците на писменоста а после тоа следствено на идентитетот на се што живее на овие простори од нивно па се до сегашно време не е само страм на нашето непознавање, туку и хула на нивната светост, десакрализација на нивните животи изобразена во пародијата, режирана да биде нивна почест.

Хомо еректус шпекулантус

Замислете да имате барем дестина новинари во цела Македонија од типот на Марјан Николовски.

Тоа би ви било како да имате елитна единица од нинџи кои сите проблеми ќе ви ги решаваат брзопотезно и најверојатно уште  и пред да се појават.
Во овој случај тоа би значело ќе ве просветлат со идеално логички сврзана фантазија ќе извесстуваат на начин на кој вие нема да мора да размислувате за настаните, нема да мора да се чуствувате виновни за одредени (не)дела (зашто нема да има такви), единствено ќе уживате во благо-горкиот тон на бидувањето вечита жртва за што постојано некој трет ќе е крив наместо вас.

Како му тргна на фраерот „за добробит народа свога“ ништо чудно да слушнете и дека светот се дели на два блока .. едни кои ја сакаат Македонија до степен на харикири и покајнички сакаат да и надоместат за историските бруки, и други кои сакаат да го поделат и ова парче земја па злобно коваат планови за нејзина поделба со нов контигент трактори со екстра остри плугови од титаниум.
Ништо чудно да напише и дека Далеј Лама по разбирањето дека на светов постои МПц како од гром погоден рипнал да менува вера и отишол да учи кај нај скромниот и најмолитвенииот Наум од Водоча за патиштата на созерцанието и нирваната.

Нема вие зошто би се прашувале дали нешто не е во ред со оваа држава и со оваа црква кога за портпарол го имате Марјан „калашников“. Едноставно чоекот секогаш има резерва шаржер со информации и десет отворени линии до потајни и од најтајните информатори од странство кои прво нему му јавуваат па се мијаат лице наутро.

За него пара не е проблем… он  би работел и само за внимание … се за црква и влада, и по некоја тезга за народ…
Каков талент е само тоа… нвидено чудо од детета, летаат информации ко на шала, таков професионалец што повеќе напор вложува на wc шоља отколку во пренесување шпекулации и известија…
едноставно кој што рекол, кој кај бил, сите шпекулации водат до Марјан.
Он би бил и голем брат(на народот), и голем инквизитор(на црквата), но сеуште е голем слуга – но ако,  секоја голема афера започнува со мала шпекулација. и секоја голема кариера со мало подведување.

Што знаеш што иде утре… џабе шпекулирај џабе не седи.

Ми се сака – ми се може!

Опсесивната неуроза е психички болна религиозност.(Виктор Франкл)
Ова е можеби најдобар почеток за текст кој (ќе се објасни подолу во текстот) пак и пак се рефлектира од непоправливата слика на вечната македонска идеологија – инаетот.  Можеби чудно но пак на пресната рана од пред скоро- изградбата на Црква на плоштадот „Македонија“ во Скопје.
Практично нема разлика дали ќе почнете од тактизирањата на владата или од оние на МПц, обете се лоши во принцип.

Се искажаа многу ставови, се пишуваа(т) многу политички колумни од „владици“ во обид, дури може да се каже дека сеуште им жежат образите на студентите од оние „неколку шамари“ (според МСУ) кои демократски чисто излегоа на плоштад да си го кажат своето НЕ на актуелното религиозно полит-биро.

Се сеќавам на еден коментар од некој сетен албанец кој во приликата напиша (отприлика звучеше вака) : камо среќа да имаме верници за сите цркви и џамии кои ги градиме, ама и вас и нас ни се празни храмовите а упорно се градат нови.
Прописно и исправно искоментирано. Не ја знам состојбата во џамиите (иако коментарот си го кажува своето) но знам дека на територијата на Македонија има доволно пред се манастири кои датираат од доволно длабока историја со знаменит фрескопис и елементи на градба за да бидат попримарно третирани, има и цркви низ градовите кои сем за Велигден и тоа и Божик под верен народ подразбираат локално друштво на полу-живи баби. Тоа е исто така и пак поприоритетно од луксузирањето во веме  кога владата страхува од светска криза и дотолку полицемерно и фарисејски  црквата упорно проповеда за скромност, а живее како султанот од Бурнеи.
Денес читам дека за да се заобиколи одлуката на уставниот суд можеби МПц ќе ја превземе улогата на инвеститор (погодете од кој буџет), и дотолку повеќе ќе си ја земе бељата за потенцијалните раздори меѓу етникумите во Македонија. Па нели е целта на Црквата да обединува а не да раздорува?!.. Што ли би одговориле на ова „богословите“ на МПц кога само би се понизиле да одговорат?!…
Излегоа македонски студенти да протестираат против изградбата на црквата се појавија албанци кои сакаа и џамија ако има црква, но излегоаа и такви од нив (браво за „разбуди се“ )кои протестираат против идејата за џамија… и покрај сите силиконски обдујани анкети и прашалници чекорите на коалицијата влада-МПц, чии проповеди за мир и толеранција и взаемно почитување се во тотална шизофренија со вољата на оние за кои сето тоа го прават – верните (во политичка или верска конотација). Таквиот однос како спрема сакрален обет, суеверен пристап спрема неизвршувањето на таа изградбав (оти црква е во прашање), како да им се сонило па сега им е страв да не ги пече совест, е токму тоа што ја оправдува реченицата на Виктор Франкл со која започнува текстов.

Мачени од опсесивната неуроза на позицијата која ја носат, сакаат да направат нешто што (тие би сакале) да им донесе малку спокој и мирна совест бар за миг. Иако тоа прави дополнителни конфликти во ионака кршливиот мулти-култи спој во државава. Тоа му доаѓа како доктор кој има мака на совеста за неуспешни операции, па сега оди од еден на друг и му вели „ама ти болен си а?…. дај да ти помогнам можам јас слушај ме доктор сум .. иако овој вели „ а бре здрав сум не сум болен … не сакам да ме лечиш…“
На дедињата од МПц им се сака а на другарчињата од влада им се може… останатиот непресметан ризик ќе го отплачеме, ќе го простиме,ќе го отпееме со парастос, ќе го сведеме на сеопфатноста на терминот судбина.

Полициско-доушнички активности на вл. Кирил – МПЦ

Пате(м)пис

Пвомајските случувања во Македонија се еден спецификум кој навистина оддава една слика ретко видена на други(те) места. Она што во таа смисла го нуди Охрид, е нешто за што зборовите само малку можат да го одсликаат. Ама бидејќи се нудат како средство ги користам во таа смисла. Па нека проговорат, ако не на (хартија) еве и на компјутер може. Белким ќе остане едно мало сведоштво и покрај општата заслепеност.

Оваа навистина трогателна и во потполност вистинита слика и прилика ја имав за 1 мај во и околу македонскиот туристички бисер (Балкански). И покрај фактот што ова патување секако не ми беше прво, почувствував длабока апатија и зачауреност во и околу градот. Ова го говорам без никакава острастеност или (пак) преувеличување…Помислив да испратам писмо до домашните медиуми но однапред знам дека не ќе го објават. Имаат поважни нешта. Сликата од охридското крајбрежје сепак наоѓа начин и простор за колаж.

Речиси одмана немав влезено во некој од храмовите во Македонија, со оглед на фактот што самите како градби не нудат литургиско празнување во Соборноста на Едната Соборна и Апостолска Црква. Но ете, сега решив да наминам, се поклонам, видам… Морам да напоменам дека се чувствува(ше) една таква празнотија, пустош, што ме натера и потикна да напишам збор-два. Од таму и еден обичен потсетник и увид за сите тортури што ги проживува канонската Црква, но и Архиепископот Јован, конкретно со случувањата во Велес уште на самиот почеток 2003 кога расколничкиот Митрополит Тимотеј ургираше и ги контролираше тамошните (неистомисленици) за бунт…

Верувам дека е општо познат (колоритот) при влезовите во храмовите_ Ако не е, потсетување. Влезници со ценовник за домашни и странски посетители в Црква, од по 50 до 100 денари??? Внатре, туристички (аматерски) водичи, површно(ст) до немајкаде, како и се останато. Запалено (тазе) темјанче, за да посетителите почувствуваат мирис, бидејќи со што друго ќе можат да го гестикулираат своето опстојување како Црква. Бескрупулозна лага, симулација на Црква…бедотија, празнотија. Истиот човек што е задолжен за темјанот е и наплаќач на билетите…Најверојатно е и теолог? Човек за све прилике. И цените на сфеќите се исто така покачени, наменски за гужвата, (празник е – првомајкси) штом (по)мине, ќе се врати на старо, со тоа што за Охрид тоа и не важи, бидејќи во другите денови вратите се буквално затворени! Го знам тоа од лично искуство од март месец. Тоа што фреските во Света Софија се на грчки јазик, тоа не се гледа, односно се толкува како да е тоа старомакедонскиот јазик, поважно е да се истакне дека МПЦ е наследничка на древната Охридска Архиепископија и дека Охрид е најстариот град на Балканите?! И додека во Св. Софија и нема певница, (постоље) – во Св. Наум на влезот има истакнато дневно мени, за добра закуска, но, нема служба, односно на певницата во храмот во овој манастир, стои книга ОКТОИХ, која е тука за декорација, да видат луѓето дека имам(е) книги?! Кој знае од кога си стои книгата таму. Уште пред Вел. пост се заменува за Посниот Триод… Само за кој пост овдека станува збор, овогодинешниот или некој друг? А колку само бедно делува осаменото работење на продавачот на сфеќи во овој манастир, меѓу толпа туристи и гости во (Хотелот). Колку само бедно делува и формата запазена од него, со долга брада, „ревнува“ човекот, пркоси на светот, за православен се смета, музика духовна пушта, небаре е ди-џеј во некој клуб! Кога сум веќе кај музиката, да напоменам, дека и во Св.Богородива Перивлепта, во олтарот до самиот Престол беше поставен музички DVD систем, за синхронизирање на музички (духовни) тонови, за што поубаво забавување на посетителите. Чорапите и крпите  по иконите нема многу да пречат и тие се во служба на потврдата на идентитетот! На репертоар самиот православен крем (Ковиљ, Дивна Љубојевиќ, Валаам…) сите со кој нема единство.

Во една таква апатија и пустош, моето заминување на неделната литургија во Нижеполе, навистина ме озари, та со  радост тргнав на пат кон Ставропигијалниот манастир на Служба, каде што служеше о. Мојсеј со Јероѓаконоит Висарион. Уште еднаш осознавајќи и потврдувајќи си го она кое е познато и знано и за оние малку трезвените, навистина голема работа е што единство добивме, а ни најмалку не сме го заслужиле, по се она што може да се види низ земјава, а е особено видливо во Охрид, каде што убавината на градот е неоспорна, но она што во суштина го одразува е расколот вдлив и за слепите. И гледам, голема работа е што Црква имаме, среде пустелијава од погубниот раскол, кои добива и  на интензитет.

Милутин Станчиќ

Американски глобален цар за абортуси (U.S. GLOBAL ABORTION CZAR)

Текстот кој следи е превод од оригинал текст на американски католички свештеник кој ја отсликува правата слика за охолост и перфидноста на американската политика кон светот надвор од нивните граници… имињата кои се наведени во текстот ќе ви бидат баук како и мене  но податоците наведени внатре не знам дали ќе ви се на сите потресни колку и мене. Линкот до оригиналниот текст е вметнат во „католички свештеник“,  на почетокот од предговоров за сите кои се постручни во англискиот од мене и кои сакаат дректно да учествуваат во расправата. Следи македонскиот превод на текстот.

(клик на  фото)

Ликот кој го гледате на сликата е Мелани Вервер. Минатиот Март сенатот ја потврди како глобален Амбасадор на женските прашања. Абортусот не е круцијален за администрациајта на Обама дури и треба да му се дадат бонуси на оние кои тоа го работаат ппреку цело работно време!

Поранешниот шеф на персоналот на женскиот персонал на првата дама Хилари Клинтон, беше заменик претседател на либералните луѓе од здружението„ На американски начин“, кое помогна да се блокираат судијата Борк од Врховниот Суд под превезот на женските права, и најверојатно постана Американскиот цар на абортусите во светот.Председателот сега е обврзан на планот за контрола на популацијата, план предложен во Каиро пред 15 години.

Всушност, администрацијата одлучи да донира 50 мимилиони американски долари на фондот на Обединетите Нации за контрола на популацијата. Зборувала за Др. Нафис Садик(поранешен претседател на UNFPA) кој е баран за мандатар на глобалниот сервис за абортуси, и да побара да медицинскиот персонал биде обучен за извршување на абортус, дури и ако тој е против нивната совест.

Целите на популацијата беа поставени и абортусот беше третиран како можност да се одржи бројот на препишаните квоти или граници. Државниот секретар Хилари Клинтон кажа на Федерацијата за планирање родителство на Америка „дека репродуктивните права, прашањето за заштита на женските права и вработувањето ќе бидат клуч на надворешната политика на оваа администрација“.

Садик искоментира „дисторзијата на религиите“ кои ги негираат правата на жените и „биготите“ кои заостануваат со културолошките вредности кои ги негираат(контрацепција и абортус) се всушност права на вашите девојки и жени.
Така вели Господ: Глас се слуша во Рама, пискот и горко плачење: Рахила плаче за децата свои и не сака да се утеши зашто ги нема(Еремија 31: 15)

Веро(м)учители од сите земји -обединете се!!

Читајќи го интервјуто со професорот Цуцуловски во Утрински Весник и коментарите подолу наидов на коментар кој се однесува на „педагогичноста“ и екипираноста на веро(м)учутелскиот кадар на кои од страна на МПц им се доверени еден куп деца…коментарот не заслужува парафразирање па затоа во целост ќе го пастирам тука… а вие слободно ужаснете се, нема да ви се замери зашто тоа е најмалку што можете да го направите на приложените редови.

Од: uzas

Датум: 26.04.2009 10:23:02

Kolku od filozofija na religii profesore! Denovive vo edno uciliste vo vnatresnosta eden veroucitel im pustal na decata zvuci od Pekolot. Edno od decata tolku se isplasilo, sto roditelite bile primorani da baraat sekakov vid na pomos za da se nadmine stravot, odnosno posledicite od nego. Kade stignavme, kade odime. Sekoja budala ja pustivme da raboti so deca. Sekakvi sodrzini pustivme da vlezat vnatre vo ucilistata. Ima li kraj ovoj haos? Vodi li nekoj griza za idninata na zdravjeto na ovie mladi luge koi treba vo idnina da ja prezemat odgovornosta za sebe si i za drzavata? Kako im pojasnil covekot koj gi snimil zvucite ta doagaat direktno od Pekolot i so sto toa go napravil? Naucno im go objasnil toa? I se molci za mnogu drugi situacii. A se znae zosto i kade se molci. Vazno e ova da e napred, a vo pozadina da se zarabotuvaat milionski sumi.

Веронаука нон грата

Последниве денови некако со прикриена заинтересираност, и со скокотлива радозналост, иако навидум рамнодушно се повеќе ме интригираат реакциите за укинувањето на веронауката во школите. Јас кажав дека сум против воведувањето а малку поопширно и без некои големи церемонии како вовед, еве и зошто.

Во Македонија имаме ситуацијаво црквата која е далеку од разјаснета, расчистена, и стабилна. Има еден Архиепископ во егзил, на кого како што му запнале со тужби и процеси подобро да му го препишат Идризово во наследство, отколку вака да се подигруваат со него, и од друга страна една црква која како малолетна кокетка рско веќе не се ни обидува да глуми ладнокрвност, за немањето  заедница со останатите на православни Цркви, пропагирајќи дека се ова што не окружува тука е само лош мамурлук после една прилично надувана духовна пијанка, кој кога тогаш ќе помине.

Како вероучители  се бараат дипломирани теолози кои не треба да се веќе ракоположени во чин свештеник, односно само што дипломирани Теолози со претензии да работат во образованието ширејќи ја „мисијата“ на Македонската Православна Црква помеѓу декадентната и непросвет(л)ена младина. Тука некаде е и првиот кушлус.

Колку тие шизици кои се професори по веронаука  можат да им објаснат на децата зошто во Македонија има ПОА и МПЦ?!…колку се  спремни да ја застапат вистината на сметка на своето работно место зашто нормално дека ќе бидат најмени од МПЦ а не од Охридската Архиепископија…во интерен разговор со неколку мои пријатели кои се дипломирани теолози ги чув моите ставови само од друга уста, викаат, во право си ама ако ми најдат работа кој ги едуцира, не ми е гајле…тука некаде е и вториот кушлус…со тоа што ќе се избегнува таа тема на актуелната црковна не- кондиција, и учејќи ги децата на некое самостојно православие без единство, само ќе се утврди магичниот круг наречен „мисија“ на МПЦ, уште повеќе ќе се зацврсти расколот и шизматичната мисла која повеќе ќе се поклонува на една Македонија од што на Бог.

Многу се замлатуваат со тоа како е во Грција, Русија, Финска, Белгија, Словчка и.т.н, и.т.н… каде веронауката функционира непречено, но ова тука е друга реалност, и нај екстремната фантазија е бледа во споредба со нашава реалност, ова е ПЈРМ и овде веронауката е нон грата. Се друго е само обид да се држат послушни и покорни а уште повеќе под контрола младите верници за да не се дозволи да се повтори Архиепископот Јован, и Православната Охридска Архиепископија, а на сметка на тоа преку тој механизам кога ќе дојдат избори овие ќе кажуваат дека како христијани треба да ја поддржат партијата која стои на страна на црквата…и уште, знаете ли кој бизнис лежи зад сето тоа што толку се запнале да го направат …ами печатење учебници, ами прирачници, молитвеници и се што ќе им падне на ум дека може да го собере и замени џепарацот на учениците  со уште некоја книга во нивните ранци.

Тоа ми го става под прашалник и курсот на земјава, дали е демократска, теократска, конзервативна, либерална, европски настроена, мулти културна и мултиетничка или ништо од сето тоа…во тој случај ако се воведува веронаука, зарем нема да им се дозволи на сите други, адвентисти, лутеранци, католици, и што ти ја уште знам какви не’ заедници кои баш од правителството на Македонија добиле регистација и дозвола отворено да го исповедаат она во кое што веруваат, да држат предавања на тие часови по веронаука?!…

Нека извинат припадниците на муслиманската вероисповест …но кај нив и онака постоеше и досега редовна пракса на веронауката во џамиите па ова во школите ќе е само официјализирање на веќе долгогодишната пракса.

А за елементарните алогичности кои стопати ги имам повторено не сакам веќе да спомнувам зашто ми е мака…не можам да си ја објаснам чињеницата дека некој шизик може да НАУЧИ друг жизик да ВЕРУВА…досега науката правеше и доаѓаше до страшно големи откритија, некои корисни, а некои не за човештвото, но откако го достигнавме нивото на генетскиот инжинеринг со кој можеме да се репродуцираме без при тоа да не се пипнат со прст машко и женско, според мене во овој и вековите што идат најголемото откритие за човештвото ќе е’ Бог, а до тоа откритие никој не може да те доведе, нити некој може да те научи во него да веруваш.Тоа е длабоко лично и единствено сам можеш да го освоиш. Поради тоа сметам дека во Македонија не постојат искрени намери за достигнување на тоа откритие, само бизниз интереси профит со поголеми проценти на добивка во кое овој пат (за разлика од до сега) манифестативно е вклучена организацијата на луѓето во црно од МПц.

Бренд МПЦ ® – “Црквата“ и индустриската сопственост

На 31-ви Јуни 2005 г. во службеното гласило на Државниот Завод за Индустриска Сопственост на Република Македонија објавени се пријавите на 17 трговски марки чиј подносител е правното лице „Македонска православна црква” во класите 16 – хартија, картони и производи од нив, 33 – Алкохолни пијалоци (освен пиво), 35 – огласување, водење на работење, канцелариски работи, 36 – осигурување, финансиски работи и монетарни работи, 41 – образовни услуги, подготвување настава, забава.

Меѓу називите на пријавените трговски марки, коишто се комбинација од територјално име и тип на организација, како, на пример, Македонска православна црква – Охридска Архиепископија, Скопска епархија и т.н. пријавени се и следниве: Македонска Патријаршија, Православна Охридска Патријаршија, Православна Скопска Патријаршија, Јустинијана Прима, и други.

Секако дека како на застапник ми е прилично јасен, а воедно, како на верник, смешен овој потег на МПЦ. Сепак, би сакал подетално да го образложам, од аспект и на застапник, и верник, значењето на овој чин.

Па, како застапник би рекол:

Трговските марки се важен дел од интелектуалниот имот на една компанија. Тие се оние знаци коишто на потрошувачот му го претставуваат идентитетот на производот, а според нивниот број и нивното котирање на пазарот (остварениот профит од производите и услугите коишто ги одбележуваат), своeвидно се мери капиталот на една компанија.

Законот за Индустриска сопственст во Членот 137, вели: „Со трговска марка се штити знак кој може графички да се прикаже и кој е подобен за разликување на стоките и услугите на еден учесник на прометот од стоките и услугите на друг учесник во прометот“, што би значело дека со пријавувањето на трговските марки МПЦ ја официјализира својата маркетинг стратегија. Со ова е почната законска постапка за заштита на трговските марки коишто МПЦ планира или веќе ги употребува во прометот.

Со евентуалното стекнување на правото над овие трговски марки ќе има право да ги аплицира и употребува за означување на производите и услугите кои ќе ги пушта во промет (замислете: осигурителна компаниија – “Охридска Патријаршија“, или, ракија – “Македонска православна црква“. Ќе може да забрани пуштање во промет на производи коишто го носат овој назив на индустрија или услужна фирма којашто би се осмелила да стави таков назив на своите производи (замислете вест – “во прометот се појавиле пиратски бришачи за раце (класа 16), коишто ја носат заштитената трговска марка – Православна Скопска Патријаршија). И, конечно стекнувањето на правото значи и можност тоа да се пренесува, продава, заложува и отстапува на трето лице со меѓусебен договор или согласност од страна на сопственикот на правото. Тоа значи дека фирмата којашто ги поседува трговските марки – може да ги продаде на друга заинтересирана фирма.

Како верник би запрашал: каква врска имаат трговските марки со Црквата? На кој му текнало да заштитува со право на трговска марка, нешто што Бог го востановил? Зошто?

За да ги разберам мотивите, напрвин би одговорил на последното. Тоа е сторено од страв. Паничен страв којшто го има зафатено врвот на оваа организација! Иако стравот не би требало да биде својствен за организација каква што МПЦ сака да се претстави, тој ги натерал нејзините службеници на чекор којшто крајно ги разобличува, односно точно ги дефинира. Во паничната реакција дека некој ќе посегне по нивните економските интереси, експлицитно го изразуваат својот карактер на способни менаџери, коишто ги штитат правата на индустриска сопственост на својата компанија.

На оние, пак, на коишто им текнал овој потег можам да речам дека немаат елементарно разбирање ни за индустриска сопственост, а се сомневам дека имаат знаење за тоа што е Црква, и како таа треба да се штити.

Поважно ли е да се има признавање на називот како трговска марка, отколку да се биде признат од Едната Света Соборна Апостолска Православна Црква? Состојбата на изолација којашто доведува до синдромот на самозадоволување, што несомнено се изразува и во оваа постапка, штетна е не само за човекот, туку и за секоја средина воопшто. Верувам дека сите припадници на МПЦ не стојат зад оваа постапка, ниту ја поддржуваат, но тие се оние коишто ќе мораат да се идентификуваат со таквиот карактер на нивните врховници.

И, на крај, каква врска имаат трговските марки со Црквата? Никаква. Третирањето на верниот народ како потрошувач, а нивната организација како компанија којашто пушта во промет производи и услуги, во најмала рака претставува омаловажување на народот, и укажува на изместените поимања на она што значи Црква.

За крај ќе го додадам и следново: покрај знакот на секоја регистрирана трговска марка се става знакот ® којшто укажува на нејзиниот статус. Значи, во блиска иднина кога споменатите трговски марки ќе бидат регистрирани, ќе мора да стои МПЦ®, Православна Скопска Архиепископија® со што недвосмислено ќе се укажува на разликата дека станува збор за регистрирано трговско име, а не за Црква, и со тоа дефинитивно ќе се официјализира трансформацијата на МПЦ од неуспешна расколничка организација во успешна компанија, која поседува – дури 17 регистрирани трговски марки.

(превземен текст)